Որոնել

Vatican News
Ադամն ու Եւան Ադամն ու Եւան 

«Ադամական մեղքը եւ անոր հետեւանքը». Արհ. Գէորգ Եպիսկոպոս Ասատուրեանի շաբաթական խորհրդածութիւնը։

«Լոյսը խաւարին մէջ կը փայլի, սակայն խաւարը չկրցաւ հասկնալ զայն» (Յովհ. 1:5): Այս պատգամին հրաւէրն է, որ անգամ մը եւս դառնանք Աստուծոյ՝ «լոյսին, որ կը լուսաւորէ խաւարը» :
Ունկնդրէ խորհրդածութիւնը

«Ադամական մեղք»ը կամ «նախնական մեղք»ը արտայայտութիւններ են, որոնք կը մատնանշեն նախամարդուն՝ Ադամին ապստամբութիւնը աստուածային պատուիրաններուն դէմ: «Ադամական մեղք»ի տեսութիւնը տարբեր բացատրութիւններ ունի աստուածաբաններու եւ նոյնիսկ եկեղեցւոյ հայրերուն մօտ:  Մեր նպատակը հոս աստուածաբանական վերլուծում կատարել չէ, այլ պիտի փորձենք հարցին մօտենալ տարբեր դիտանկիւնէ մը:

 Աստուած մարդը ստեղծեց եւ զայն դրաւ ամենակատարեալ միջավայրին մէջ, որպէսզի ապրի, բարգաւաճի, իշխէ եւ տիրապետէ: Ադամ Աստուծոյ որդին էր ( Ղուկ. 3:38): Աստուած ստրուկ մը կամ պարզ հետեւորդ մը չստեղծեց, այլ որդի մը ծնաւ: Որդի մը՝ իր պատկերին նմանութեամբ: Ան կը վայելէր որդիական  իշխանութիւն եւ ազատութիւն: Չարը սակայն կարողացաւ համոզել նախամարդը, որ ապստամբի իր Հօր դէմ եւ ինք ըլլայ  «աստուած» որոշելու «բարին եւ չարը» (Ծնն. 3:5):

Հնազանդելով Չարին, Ադամ կորսնցուց իր բոլոր առանձնաշնորհումները եւ դուրս վտարուեցաւ երանական վիճակէն: Սակայն անոր աստուածանալու իղձը չդադրեցաւ: Մարդը ուզեց շարունակել իր ընթացքը հեռու Աստուծոյ պատուիրաններէն, ինք ըլլալու իր կեանքը կառավարող  օրէնքներու եւ սկզբունքներու աղբիւրը: Դարեր շարունակ իր այս ընտրանքը զինք առաւել եւս դժբախտացուց, սակայն եւ այնպէս իր կիրքը այնքան կոյրցուցած էր զինք, որ նոյնիսկ չկարողացաւ տեսնել իր դժբախտութեան պատճառը: 20րդ դարու հռչակաւոր քրիստոնեայ  հեղինակ, Սի. Էս. Լուիս կը գրէ՝ « մարդուն կորսուած ըլլալուն նշաններէն մին այն է, թէ ան տեղեակ չէ որ ինք կորսուած է»: Հայ երգն ալ կը կրկնէ այս գաղափարը ըսելով՝ «տարօրինակ մարդ արարած, կը խարխափես ու խաւարին չես հաւատար»: Չարը կը շարունակէ մարդը խաբել աստուած  ըլլալու փափաքով: Եւ մարդ արարած կը շարունակէ իր Հօրմէ հեռու աստուածութիւն փնտռել:

Արդիւնքներէն մին  «ադամական մեղքին» այն է, որ իւրաքանչիւր մարդ անհատ ինքզինք կը տեսնէ որպէս տիեզերքի կեդրոնը: Ինք արեւն է եւ ամէն ինչ մոլորակներու նման իր շուրջ կը դառնայ: Ան պատրաստ չէ լսելու եւ ոչ ոքի, այլ միայն կը խնդրէ որ ամէն մարդ իրէն մտիկ ընեն: Որովհետեւ մարդիկ զիրար չեն լսեր եւ չեն հասկնար,  մարդկային յարաբերութիւնները օր ըստ օրէ  աւելի եւ աւելի կը դժուարանան: Կրնա՞ք երեւակայել հարց մը լուծելու երկխօսութիւն, ուր երկու կողմերը միշտ իրաւունքով են: Անվերջ վէճի շարունակութիւն մը: Եւ ըստ այս, ամէն ոք մեկուսացած  եւ տխուր կ'ապրի: Եւ մարդկութեան Թշնամին մինակ տեսնելով մարդը, ամէն տեսակի դժբախտութիւններով կը թշուառացնէ անոր կեանքը:

Կ'ապրինք աշխարհի մը մէջ, ուր ամէն մարդ «աստուած» է. օրէնսդիրը եւ որոշողը «չարին ու բարի»ին: Ըստ այս ստեղծած է աշխարհ մը, որու մէջ կը խարխափէ:

«Լոյսը խաւարին մէջ կը փայլի, սակայն խաւարը չկրցաւ հասկնալ զայն» (Յովհ. 1:5): Այս պատգամին հրաւէրն է, որ անգամ մը եւս դառնանք Աստուծոյ՝ «լոյսին, որ կը լուսաւորէ խաւարը» : Մենք երկնային Հօր որդիներն ենք եւ Քրիստոսի ժառանգակիցները:  Մեր ինքնութիւնը ուրիշ տեղեր չփնտրենք. միայն Իր մէջ կրնանք գտնել զայն, ուր կայ խաղաղութիւն, հանգիստ եւ յաւիտենական կեանք:

03/07/2021, 09:03