Որոնել

Vatican News
Անապատ Անապատ 

«Խնդրեցէք Նախ Աստուծոյ Արքայութիւնը» Հայր ԳԷորգ Եպիս Ասատուրեանի խորհրդածութիւնը

Տիրոջ վերադառնալ՝ անոր խօսքին հետ մտերմութիւն մշակել, անոր խորհրդաւոր մարմինին՝ եկեղեցիին հաւատարիմ ըլլալ, սուրբերու օրինակին եւ բարեխօսութեան կառչիլ, այս է մեր կոչումն ու հրաւէրը. այս է մեր կատարելիքն ու պարտականութիւնը:

Լիբանանի ճնշիչ տնտեսական կացութեան բերին տակ կքած, ժողովուրդը ինքզինք պարտադրուած կը զգայ խնայողութեամբ ապրելու: «Այլեւս պէտք է սորվինք պարզութեամբ ապրիլ» կը կրկնուի յաճախ մարդոց բերաններէն:
Քրիստոնեային համար պարզութեամբ ապրիլը պարտադրողական իրականութիւն մը պէտք չէ ըլլայ, այլ իր ինքնութեան մէկ յատկանիշը: Ղուկասի աւետարանի 10րդ գլուխը կը յիշէ դրուագ մը, ուր Յիսուս իրէն սիրելի ընտանիքի մը այցելութեան կ'երթայ: Ղազարոսի եւ իր քոյրերուն՝ Մարիամի եւ Մարթայի տունն էր այդ: Մարիամ, որպէս օրինակելի տանտիկին մը, անմիջապէս գործի կը լծուի, Յիսուսի վայել հիւրասիրութիւն մը պատրաստելու համար:

Ունկնդրէ խորհրդածութիւնը

Սակայն Մարիամ Յիսուսի ոտքերուն մօտ կը նստի եւ անոր մտիկ կ'ընէ: Մարթա ընդվզելով այս իրավիճակէն, Յիսուսի կը գանգատի ըսելով՝ « Տէր, քու հոգդ չէ, որ քոյրս կը թողու զիս առանձին ծառայուելու» : Յիսուս կը պատասխանէ ըսելով՝ « Մարթա, Մարթա, դուն շատ բաներու համար հոգ ընելով կը տագնապիս. բայց մէկ բան պէտք է, եւ Մարիամ այն աղէկ բաժինը ընտրեց, որ իրմէ պիտի չառնուի»: (Ղուկ. 10:40-42): Այս համարները այլազան բացատրութիւններ ունին, սակայն մեր շեշտադրումը կ'ուզենք դնել Յիսուսի այն պատուէրին վրայ, որ մարդու համար էականն ու առաջնահերթը պէտք է ըլլայ Տիրոջ վրայ կեդրոնանալը: Այլապէս մեր առօրեայ պարտականութիւնները մեզ անհանգստացնող եւ տագնապեցնող ազդակներ կ'ըլլան:

Յիսուս այս պատուէրը այլ բարերով ըսաւ նաեւ լեռան քարոզին մէջ՝ « Խնդրեցէք նախ Աստուծոյ արքայութիւնը եւ անոր արդարութիւնը եւ մնացած ամէնը աւելիով պիտի տրուի ձեզի» (Մտթ. 6:33): Յիսուսի պատգամը հոս հետեւեալն է՝ «մի ապրիք ձեր շուրջը գտնուող մարդոց (հեթանոսներուն) նման, որոնք միշտ կը մտահոգուին, թէ ինչ պիտի հագնին եւ կամ ինչ պիտի ուտեն (Մտթ. 6:25): Նախ կեդրոնացէք իմ վրաս եւ ես ձեր բոլոր կարիքներուն պիտի հասնիմ»:

Մտահոգութեան, այլեւ մտատանջութեան վերածուած է մարդոց մօտ առօրեայ կարիքները ապահովելը: Մարթայի նման կը փորձեն իրենց միակ հետաքրքրութիւնը եւ կեդրոնացումը ըլլայ՝ ուտել-խմելը, առանց Աստուծոյ որեւէ տեղ տալու իրենց կեանքերէն ներս: Եւ այդ պատճառով միշտ կարիքի մէջ են եւ մտահոգութենէ անպակաս: «Մարդ ոչ միայն հացով կ'ապրի, այլ ամէն խօսքով, որ կ'ելլէ Աստուծոյ բերնէն» ( Մտթ. 4:4):

Այս համարին ճշմարտութիւնը բոլորովին անտեսուած է ներկայ մարդուն, ինչպէս նաեւ քրիստոնեային կողմէ: Որովհետեւ արդի մարդը հեռու է Աստուծմէ, անոր պատուիրաններն ալ անիրական կը թուին իրէն: Ներկայ քրիստոնեան անջատած է ինքզինք իր արմատներէն եւ «բազմաթիւ վկաներու բազմութենէն» (Եբր. 12:1): Ան չի գիտեր, թէ քրիստոնեաներ ինչպէս ապրած են պատմութեան ընթացքին եւ կամ ինչպէս պէտք է ապրի ներկայի հաւատացեալը: Ներկայ մարդը կեանքը սորվելու մէկ նմուշ ունի՝ աշխարհը: Կը խմէ այն հորէն, զոր զինք կը անհանգստացնէ: Այսուամենայնիւ ան չի դարիր խմելէ, հետեւաբար հիւանթիւնն ալ անբուժ կը մնայ:

Տիրոջ վերադառնալ՝ անոր խօսքին հետ մտերմութիւն մշակել, անոր խորհրդաւոր մարմինին՝ եկեղեցիին հաւատարիմ ըլլալ, սուրբերու օրինակին եւ բարեխօսութեան կառչիլ, այս է մեր կոչումն ու հրաւէրը. այս է մեր կատարելիքն ու պարտականութիւնը: Միայն այսպէս է, որ պիտի գտնենք մեր անդորրութիւնն ու հանգիստը, եւ կրնամ վստահեցնել, պիտի գտնենք նաեւ մեր բոլոր կարիքներու հայթայթումը:
 

26/06/2021, 10:07