Пошук

Vatican News
Ілюстрацыйная выява Ілюстрацыйная выява 

50 гадоў таму Пантыфік стварыў дыкастэрыю па дабрачыннасці

50 гадоў таму, 15 ліпеня 1971 г., рашэннем Паўла VI была створана Папская рада Cor Unum, якую ў пачатку 2017 г. уключылі ў Дыкастэрыю па служэнні інтэгральнаму развіццю чалавека.

Аляксандр Амяльчэня - Vatican News

На той час новая структура павінна была каардынаваць дабрачынную дзейнасць Касцёла, падтрымліваць усебаковае развіццё чалавека і хрысціян, а таксама ад імя Папы аказваць дапамогу пацярпелым у крызісах і катастрофах.

Рада каардынавала каталіцкія дабрачынныя ініцыятывы і кантралявала дзейнасць Caritas Internationalis. Апошнім яе старшынёй быў кардынал Рабер Сара. У рамках рэформы Рымскай курыі 1 студзеня 2017 г. кампетэнцыя Рады была перададзена створанай Францішкам Дыкастэрыі па служэнні інтэгральнаму развіццю чалавека.

З самага пачатку Cor Unum змяшчала сваю дзейнасць у кантэксце сацыяльнага служэння, якое Касцёл ажыццяўляў праз Папскую раду Iustitia et Pax. Калі "сацыяльнае служэнне" тычылася ў першую чаргу грамадскага развіцця, у Cor Unum на першы план выходзілі душпастырскія і тэалагічныя акцэнты. Акрамя матэрыяльнай беднасці існуе і духоўная; Касцёл не павінен заплюшчваць вочы на абедзве – гэта быў дэвіз Папскай рады.

Cor Unum імкнулася, у прыватнасці, пабудаваць тэалагічны фундамент для матывавання вернікаў да "служэння любові", якім з'яўляецца Caritas. Нямецкі кардынал Паўль Ёзэф Кордэс, старшыня дыкастэрыі ў 1995-2000 гадах, успамінаў, што падчас уступлення на пасаду Ян Павел ІІ сказаў яму: "Caritas пачынаецца не з грошай". Папа падкрэсліў тады, што “caritas” з'яўляецца адным з асноўных абавязкаў кожнага ахрышчанага, і таму каталіцкія арганізацыі дапамогі павінны мець выразны каталіцкі профіль. Адсюль Кордэс аддаваў перавагу называць працу, якой кіраваў, "папскім карытасам".

Cor Unum стала вядома дапамогай у крызісных сітуацыях і катастрофах. У выпадку канфліктаў і стыхійных бедстваў старшыня дыкастэрыі часта ездзіў у якасці першага прадстаўніка Апостальскай Сталіцы ў пацярпелыя рэгіёны: у Руанду, Гаіці, Косава, Дарфур, Паўднёвую Азію пасля цунамі, Сірыю. Ён наведваў лагеры бежанцаў, сустракаўся з ацалелымі і сваякамі ахвяр, перадаваў Папу інфармацыю, наладжваў кантакты з мясцовымі Касцёламі, запрашаў каталіцкія арганізацыі дапамогі да супрацоўніцтва і прымаў удзел у каардынацыі надзвычайнай дапамогі. Старшыня Cor Unum звычайна прывозіў чэк ад Пантыфіка, каб палегчыць вырашэнне самых надзённых праблем. Ён таксама звязваўся з цэнтрамі мясцовага самакіравання для аказання дапамогі пацярпелым.

З гадамі гэтыя задачы пашыраліся, узмацнялася супрацоўніцтва з буйнымі дыбрачыннымі арганізацыямі. Акрамя таго, за Радай былі прызнаны юрыдычныя паўнамоцтвы, напрыклад, у дачыненні да Caritas Internationalis, але таксама некаторых папскіх фондаў, такіх як Populorum Progressio для Лацінскай Амерыкі і Фонду Яна Паўла II для Сахеля. Першапачатковая мэтай апошняга было гарантаванне людзям доступу да вады, напрыклад, шляхам будаўніцтва калодзежаў. Аднак з цягам часу на першы план выйшла праблема міграцыі: Сахель стаў важным транзітным шляхам для людзей з паўднёвай Сахары, якія імкнуцца дабрацца да Еўропы. Важную ролю адыгрывалі такія пытанні, як стварэнне працоўных месцаў.

З 2017 г. Дыкастэрыя па служэнні інтэгральнаму развіццю чалавека ў значнай ступені працягвае працу папярэдніка ў якасці органа, які каардынуе дабрачыннасць Касцёла і працу на карысць інтэгральнага развіцця. Таксама працягваюцца тэалагічныя разважанні і клопат пра каталіцкі профіль дапамогі.
 

15 ліпеня 2021, 11:52