Cerca

Vatican News
Mesha e Papës në Shën Martë Mesha e Papës në Shën Martë  (Vatican Media)

Papa në Shën Martë: Fjala e Zotit nuk është ideologji, është jetë

Ç’do të thotë për të krishterin të ketë “zemër perverse”, që mund ta çojë drejt burracakërisë, drejt ideologjisë dhe kompromisit? Kjo pyetje, në qendër të homelisë së Papës Françesku, në meshën e sotme të mëngjesit, në Shtëpinë e Shën Martës.

R.SH. - Vatikan

“Kujdes, vëllezër, që asnjëri prej jush të mos e ketë zemrën e keqe e të pafe, aq sa të shkëputet nga Zoti i gjallë”. Ky është mesazhi i fuqishëm, “paralajmërimi”, siç e quajti sot Papa Françesku, gjatë homelisë së meshës në Shtëpinë e Shën Martës, që autori i Letrës drejtuar Hebrenjve (Heb 3,7-14) - një nga Leximet e liturgjisë së sotme – i jep bashkësisë së krishterë, e cila rrezikonte të rrëshqiste drejt humnerës së “zemrës perverse, të çoroditur”. Me tri fjalë, Papa shpjegoi çdo të thotë ky mesazh në kohën e sotme: “ngurtësia”, “kokëfortësia” dhe “joshja”.

Të krishterë burracakë, pa guxim për të jetuar

Një zemër e ngurtë është “e mbyllur”, vetëm mbrohet e nuk dëshiron të hapet më tej. Në jetë, kjo mund të ndodhë, për shkak të shumë faktorëve, si për shembull, një “dhimbje e fortë”, sepse “goditjet ta regjin lëkurën”, theksoi Papa. Kështu u ndodhi edhe dishepujve të Emausit e shën Tomës. Por, kush ngul këmbë në këtë qëndrim është “burracak”, ka një “zemër burracake, që është perverse, e çoroditur”:

Mund të pyesim veten: a e kam zemrën të ngurtë, a e kam të mbyllur? A e lë zemrën time të hapet më tej, apo kam frikë nga kjo rritje? E rritemi gjithmonë përmes sprovave e vështirësive, rritemi siç bëjmë të gjithë, që fëmijë: mësojmë të ecim duke rënë, fillimisht këmba-doras, pastaj trupin drejt… sa herë kemi rënë! Rritemi bashkë me vështirësitë. Eh, ngurtësia… Njëlloj, edhe mbyllja. Por kush mbetet kështu... “Kush jam unë, o atë?” Janë burracakët. Burracakëria është qëndrim i keq për të krishterin, të cilit i mungon guximi për të jetuar. Mbyllet. Është burracak.

Të krishterët kokëfortë, ideologë

Fjala e dytë është “kokëfortësia”, vërejti Papa Françesku. “Nxiteni njëri-tjetrin çdo ditë, që asnjëri prej jush të mos jetë kokëfortë”, shkruhet në Letrën drejtuar Hebrenjve. Kjo është edhe akuza, që u bën shën Shtjefni atyre, që do ta vrisnin me gurë, nënvizoi Bergoglio. Kush ka këtë lloj zemre, bëhet mendjemadh dhe i duket vetja më i mirë se të tjerët. Është profili i “ideologëve”, theksoi Papa:

Ideologjia është kokëfortësi. Fjala e Zotit, hiri i Shpirtit Shenjt nuk është ideologji: është jetë, që të lë të rritesh, gjithnjë, të ecësh e t’ia hapësh zemrën sinjaleve të Shpirtit, shenjave të kohës. Por kokëfortësia është edhe mendjemadhësi, është kryelartësi. Kryeneçësia - ajo kokëfortësi, që bën aq keq… A jam kokëfortë? Gjithkush ta mendojë. A jam në gjendje t’i dëgjoj të tjerët? Dhe nëse e mendoj ndryshe, të them: “Unë e mendoj kështu ...” Mund të dialogoj? Kokëfortët nuk dialogojnë, nuk dinë ta bëjnë këtë, sepse e mbrojnë gjithnjë veten dhe idetë e tyre, janë ideologë. E ideologjitë i bëjnë shumë keq popullit të Zotit, sa keq i bëjnë! Sepse i japin fund dikimit të Shpirtit Shenjt.

Të krishterë kompromisi, skllevër të joshjes

Fjala e fundit, në të cilën u ndal Papa, për të shpjeguar si çoroditet zemra e besimtarit, ishte “joshja”, joshja e mëkatit, joshja e djallit, e “joshësit të madh”, që është edhe “teolog i madh, por pa fe e plot urrejtje”. Ai dëshiron të “hyjë dhe ta dominojë” zemrën e, madje, e di mirë si ta bëjë këtë. Atëherë, përfundoi Papa, “zemër perverse është ajo që lejon të joshet dhe joshja e çon drejt kokëfortësisë, drejt mbylljes e shumë gjërave të tjera”:

E kur joshesh, ose e ndryshon jetën e kthehesh kah Zoti, ose përpiqesh të bësh kompromise: pak këtu e pak atje. “Po, po, unë e ndjek Zotin, por po më pëlqen kjo joshje, vetëm pak...”. E kështu, fillon të bësh një jetë të krishterë me dy faqe. Për ta thënë me fjalët e Elisë së madh për popullin e Izraelit: “Ju çaloni nga të dyja këmbët”. Kjo është jeta e kompromisit: “Po, unë jam i krishterë, e ndjek Zotin, po, por këtë po e lë të hyjë...”. Kështu janë të vaktit, ata që bëjnë gjithmonë kompromis: të krishterët e kompromisit. Edhe ne, sa herë bëjmë kompromis. Kur Zoti ma tregon rrugën, edhe përmes urdhërimeve, madje, edhe me dikimin e Shpirtit Shenjt, mua më pëlqen kjo tjetra e, përpiqem të gjej mënyrën për të ecur mbi dy binarë, duke çaluar nga të dyja këmbët.

Në fund, Papa u lut që Shpirti Shenjt t’i shndrisë të gjithë, që askush të mos ketë një zemër të çoroditur: “një zemër të ngurtë, që çon në burracakëri; një zemër të bazuar mbi kokëfortësinë, që çon drejt rebelimit dhe ideologjisë; një zemër të joshur, skllave e joshjes, që çon në një krishterim kompromisi”.

17 janar 2019, 14:48
Lexo gjithçka >